++ เอ็ง..ข้า ภาษารัก ++

วันนี้ (1 พ.ย 50)

แม่จ๋าถูกผีแม่บ้านเข้าสิงห์

เลยรื้อบ้านทำความสะอาดยกใหญ่

เก็บไป..เช็ดไป จนมาถึงลิ้นซักใต้ชั้นวางทีวี

รื้อของออกมาเช็ด ซึ่งของข้างในจะเป็นอัลบั้มรูป

แม่จ๋าเลยลองเปิดดู...ซึ่งไม่ได้เปิดมานานมากแล้ว

เปิดไป...เปิดมาก็มาเจอรูปสมัยยังสาว

(ตอนนี้ก็ยังสาวอยู่ 555)

เอ๊ !!! เราก็ดูดีเหมือนกันแฮะ

แต่ตอนนี้มันท๊ำม๊ายไม่เหมือนตะก่อนฟร่ะ

ออมสินนั่นแหละ ที่ทำให้แม่เป็นแบบนี้

(โทษลูกซะงั้น...เจ้าตัวที่ทำให้หุ่นเสีย)

*-*

*-*

*-*

ยังจำได้ว่าสมัยแม่จ๋าทำงานครั้งแรก (ที่แรกด้วยจ้า)

เข้ามาทำกับบอสัดที่ทำสิ่งพิมพ์ นิตยสารแนวเกษตร-ปศุสัตว์

ซึ่งมันก็ตรงกับสายที่แม่จ๋าเรียนมา(นิเทศศาสตร์-วารสารศาสตร์)

วันแรกที่เข้าไป รู้สึกว่าเรตติ้งจะพุ่งกระฉูด

ไม่ต้องกินข้าวกลางวัน เพราะมีคนแจกขนมจีบมาให้กินเพียบ

แต่มีอยู่คนนึงที่มาแปลก...มาแซวแม่จ๋าซะงั้น

ไม่รู้ซะแล้ว ว่ากำลังเล่นอยู่กะครายยย

ปากเราก็ใช่ย่อยซะที่ไหน

" ใครทำน้องลูกจันทร์ร้องให้เหรอจ๊ะ"

แหม!! เห็นเราฟุดฟิด ฟุดฟิด น้ำมูกไหล

หาข้ออ้างมาแซว ไม่รู้ซะแล้ว...เด๋วสวยยย

"กลับแล้วเหรอจ๊ะลูกจันทร์ "

เสียงแทรกมาจากมุมนึงของหน้าออฟฟิศ ยังกับสามแยกปาก..โฮ่งๆ

แม่จ๋าละเกลียดไอ้ตาคนพูดนี่ซะจิงๆเยยยย

เหมือนคำโบราณเค้าว่า " เกลียดอะไรจะได้อย่างนั้น"

ทุกวันนี้เลยต้องเป็นเวรกรรม(ของเค้า)ต้องมาชดใช้

ไม่ต้องบอกออมสินก็คงรู้ว่าแม่จ๋าพูดถึงใคร

...

...

ปู่ปู๊ก็ความพยายามเป็นเลิศซะเจงๆๆ

ตามตื้อจนแม่จ๋าใจอ่อน

โทรแล้วโทรเล่า...เฝ้าแต่โทร

เอาเซ้...ใครมันจะแน่กว่ากัน โทรมาเลย

อยากรู้ว่าจะตื้อได้นานซะแค่ไหน

อยากเสียตังค์ก็จะสนองให้

เป็นอย่างนั้นอยู่หลายเดือน...เกือบปี

แม่จ๋าก็เริ่มใจอ่อน

เพราะเพิ่งรู้ว่าปู่ปู๊เสียตังค์ค่าโทรสับไปเกือบ สี่หมื่นบาท

(โฮ้โอ..ซื้อมอไซร์ได้คันเลยนะเนี่ย)

แถมยังมานอนเฝ้าแม่จ๋าที่ออฟฟิศทุกครั้ง ตอนแม่จ๋าปิดเล่มอีกด้วย

ทำอย่างนี้อยู่เป็นปี...

เอาก็เอาฟร่ะ...แม่จ๋าเลยตัดสินใจว่าจะลองคบกับปู่ปู๊ดู

ไม่หล่อ...แต่ว่าเร้าใจ สไตล์ฮาร์ดคอล เคิร์ต โคเบน

* * *

* * *

แรกๆ ก็หวานแหว๋วดีหร๊อกกก

พี่สรณ์งั้น...ลูกจันทร์งี้

ที่รักงั้น...ที่รักงี้

นานๆไป ซักจะยังงัย ยังงัย

เอ็งงั้น...ข้างี้

อันหลังไม่รู้ว่ามานมาตั้งแต่เมื่อไหร่

อาจเริ่มจากการเรียกกันเล่นๆ ดูน่ารัก

จนกลายเป็นติดปาก

(อันนี้ไม่ดี...ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง)

ช่วยหลังเริ่มมีนิคเนม...เรียกกันแบบน่าเอ็นดู

หมูงั้น...ยักษ์งี้

ไม่เข้าใจท๊ามมายย...ปู่ปู๊เรียกแม่จ๋ายังงี้

ทั้งๆที่แม่จ๋าออกจะเป็นผู้หญิงหวานแหว๋ว

ไม่เหมือนผีเสื้อสมุทรซะหน่อย จายย้าย..จายย้ายยย

...

....

.....

แต่จะเรียกอะไรก็ไม่สำคัญเท่าการกระทำ

ปู่ปู๊...เป็นสามีและพ่อที่ดีมาตลอด

ตั้งแต่ต้น..จนจบ

ไม่เคยเถียง...เวลาแม่จ๋าบ่น

ไม่เคยโกรธ...เวลาแม่จ๋างอน

ไม่เคยห้าม...เวลาแม่จ๋าอยากช๊อป

ฯลฯ

มีแต่คำว่ายอมกับยอม

จนทำให้แม่จ๋าเคยตัว

เป็นความผิดของปู่ปู๊ที่ปล่อยให้มันเป็นยังงี้ตั้งแต่ต้น

และหวังว่ามันจะเป็นอย่างนี้...ตลอดไป

*-*

*-*

ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่แม่จ่าอยากเล่าให้ออมสินฟัง

แม่จ๋ายังมีเวลาทั้งชีวิต

ที่จะบอกเล่าเรื่องราวดีๆของเราสามคนให้ออมสินได้อ่าน

เก็บใว้ยามที่ออมสินไม่มีแม่จ๋ากะปู่ปู๊คอยดูแล

แต่จงจำไว้ว่าแม่จ๋ากะปู่ปู๊ยังเฝ้ามองดูออมสินอยู่ทุกที่...ที่ออมสินมองมา

รักลูกที่ซู๊ดดดด