ปิดเทอม...สุดป่วน

เมื่อหร่ายยย.....จะเปิดเทอมซะทีฟ่ระ 

เบื่อความซนออมสินจะตายอยู่แว้ววว

สมกะที่เกิดปีลิงเจงๆเลยลูกช๊านเนี่ย...

ตอนแรกก็หลงดีใจว่าจะได้กอบโกยความแบบเต็มที่

ตามประสาแม่ลูก

เพราะว่าช่วงเปิดเทอมมีเวลาอยู่ด้วยกัน

แค่ช่วงเลิกเรียนแล้วก็ก่อนนอนเท่านั้น

แต่ที่ไหนได้กลายเป็นว่าช่วงปิดเทอม

เป็นช่วงทดสอบสมรรถภาพความเป็นแม่ระบบadvance

เพราะความซนมานคูณสองซุปเปอร์แก๊งค์เลยทีเดียว

...

...

แต่จะว่าไปออมสินก็ถือว่ายังมีข้อดีลบล้างความซนอยู่บ้าง

ออมสินแค่เป็นเด็กซน..ถึงซนมากในสายตาแม่

แต่ไม่เป็นเด็กดื้อ เหมือนเด็กในวัยเดียวกันบางคน

(เข้าข้างลูกตัวซะงั้น)

 เจรจาหย่าศึกกับแม่ ด้วยเหตุผล(มีบางทีที่ต้องใช้ระบบเผด็จการ)

ใช้งานได้( แล้วแต่อารมณ์)

สงสัยจะหมดแล้วมั้งข้อดีเนี่ย ฮ่าฮ่า

แต่แค่ออมสินเป็นเด็กดีของแม่..ก็พอใจแล้ว

ปลายเดือนตุลาคมที่ผ่านมา

แม่จ๋าไปรับสมุดพกผลการเรียนของออมสิน

อารมณ์ตอนนั้นมันก็แปลกๆดี

ได้อีกฟิวนึงของความแม่ที่มีลูกเป็นเด็กนักเรียน

แม่รู้สึกตื่นเต้น ที่จะได้เห็นผลการเรียนของออมสิน

เป็นครั้งแรกในชีวิต

*-*

*-*

ตุณคูรติ่งยืนต้อนรับอยู่หน้าห้องอนุบาล 1/1

(ปู๋ตั้งนิคเนมให้ครูติ่งว่า ครูดิฟเฟอร์(ชื่อผับแห่งหนึ่งในพัทยา)

เหตุที่ครูติ่งได้รับสมญานามก็เพราะว่าตอนเช้าที่โรงเรียนของออมสิน

จะเข้าแถวร้องเพลงชาติ สวดมนต์ แล้วก็ออกกำลังกาย

เต้นเข้าจังหวะ ครูติ่งจะเป็นที่แสดงออกอย่างมั่นใจ

 เมามันส์มากที่สุด ปุ่ปู๋มักบอกว่า อารมณ์ค้างจากไปเที่ยวเมื่อคืนนี้ ฮ่า ฮ่า)

ปากร้ายจริงๆปุ่ปู๋

มารับสมุดพกเหรอค่ะ คุณแม่ คุณครูติ่งทักแม่จ๋าพร้อมกับสวัสดี

ออมสินค่ะ แม่จ๋าตอบไป

ออมสิน ออมสิน ออมสิน อ๋อ !! หนุ่มหล่อที่ถือป้ายงานกีฬาสีนี่นา

(อันนี้ครูติ่งพูดนะ...แม่จ๋าไม่ได้โม้ 55 )

คะแนนดีนะค่ะเนี่ย แม่จ๋าหูผึ่งเลยที่ได้ยินครูติ่งพูด

แม่จ๋ารีบกุลีกุจอเอาไปให้ปุ่ปู๋ดู

พอเห็นคะแนนสอบลูก สองคนผัวเมียก็สรรเสริญเยินยอลูกแบบไม่อายฟ้าดิน

อยู่ๆก็มีเสียงพูดแทรกออกมา ทำให้แม่จ๋ากะปู่ปู๋ถึงกะอึ้งกิมกี่ไปเลย

พอใจอ่ะยังละ

ฟังดูเหมือนประชดกลายๆงัยก็ไม่รุ๊

คำพูดออกมาจากปากของเด็กอายุ 3 ขวบ 6 เดือน 22 วัน

แหม!! มานช่างประชดประชันเจงๆลูกตรู

อนึ่งประมาณว่า สาสมใจยังละเรียนได้คะแนนขนาดนี้

แม่จ๋ากะปุ่ปู๊หันมาสบตากันแบบไม่ได้นัดหมาย แล้วฮาก๊ากกก

เรื่องนี้เล่าให้ใครฟังก็ขำทุกรอบ

แม่จ๋าโฟนอินไปเม้าท์ให้ยายหยินกับย่าช้อยฟัง

สองย่ายายฮากระจายเลย

แถมอวดอีกว่าออมสินเก่งจิงๆ

ก็เพราะคิดอย่างงัยล๊ะ

หลานชายหัวแก้วหัวแหวนถึงได้เอาแต่ใจตัวเอง และงอแง

อ้อนยายกะย่าตลอด ทุกครั้งที่มาหา

เลยต้องเป็นเวรกรรมของแม่จ๋ากะปู่ปู๋ ที่ต้องมาปั้นๆขยำๆ

ออมสินซะใหม่ให้เข้าสู่ระบบเดิม

เมื่อย่า ยายมาหาอีกก็เป๋ไปอีกเป็นอย่างนี้ทุกรอบไป

(ปูปู๋เลยคิดว่า เราควรงดญาติมาเยี่ยมผู้ต้องหาดีใหมน้า..)

...

...

ย่าช้อยละตัวดีเลย ตามใจแบบสุดๆ

ของเล่นมีเท่าไหร่ ถาถมมาแบบ ไม่จนไม่เลิกซื้อ

ก็แหม!!ย่าซื้อได้ราคาถูกนะ ลูกหลานคนอื่นเค้ายังมีเล่นกันเลย

คิดยังงี้เซ๊ มันถึงทำให้แม่จ๋าต้องกินแกลบแทนช้าว

ส่วนยายหยิน รายนี้ไม่นิยมแสดงความรักด้วยสิ่งของ

แต่แสดงด้วยการตามใจ แตะไม่ได้เลย

ประมาณว่า...หลานข้าใครอย่าแตะ

อย่าเผลอไปฟัดซักแปะเชียว..ยายตาเขียวใส่ทันที

เผลอๆ..ตีเราคืนก็มี เฮ๊ยยยย

หลานช๊าน...เลี้ยงมากะมือยังไม่เคยตี

แกเป็นใคร..อย่ามาเสล่อตีนะเฟ้ยย..เด๋วสวยยย

บางทีแม่จ๋ายังงงๆว่า เอ๊!! ตูรเป็นแม่มานป่าวฟร่ะ

เฮ๊ยยย...สงสัยจะเป็นยังงี้จนเป็นหนุ่มซะละมั้งงง..

กว่าจะมีคนมารับภาระดูแลออมสินแทนแม่..ก็คงอีกหลายปี

ปู่ปู๋ยังเคยแซวแม่จ๋าว่า...หวงลูกยังงี้จะปล่อยให้มีแฟนเร๋อ

มันเป็นการถ่ายทอดทางพันธุกรรม ย่ากะยายก็ใช่ย่อย

 หวงจนลูกค้างเท๊งเต่งอยู่บนคาน

แม่ก็สงสัยอยู่เหมือนกันแหละ 55 ว่ารอดมาได้งัย

ถ้าปู่ปู๋ไม่ไปสอยลงมา ก็คงเป็นเจ้าของหมู่บ้านคานทองวิลเลจไปแล้งมั้ง หุหุ

                                                  ใกล้เปิดเทอมแล้ว...

แม่จ๋าเริ่มรู้สึกภาระอันหนักหน่วงกำลังจะตกทอดไปอยู่กับคุณคูรทั้งหลายที่โรงเรียน

(ครูอาจจะชินแล้วก็เป็นได้ ที่โรงเรียนมีลิงทะโมนเต็มไปหม๊ดดด)

แม่คงจะทำงานได้เต็มที่ซะที หลังจากสลับกันเข้าเวรอยู่พักใหญ่

จนเกือบจะเสียงาน แถมโดนเฉดหัวออกจากบอสัด 55

โชคดีที่เจ้านายยังปราณี ไม่งั้นคงโดนเชือด...ไปแล้ว

*-*

ลองดูซิ

ว่าเปิดเทอมแล้ว

ความซนของออมสินจะลดลงบ้างใหมน๊อออ..

เฮ้ยยยย