...HoSpiTaL TriP...

รู้สึกว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่แม่จ๋าต้องรับภาระหนักเอาการทีเดียว

ด้วยภาระหน้าที่หลายๆอย่าง

เริ่มจากช่วยดูแลการจัดประกวดวัว

ชิงถ้วยพระเทพฯของลุงสุ (17-18 พ.ย 50)

ซึ่งแม่จ๋าสตาร์ททำงานก่อนถึงวันจริงเกือบอาทิตย์

ยังไม่ทันหายเหนื่อยต้องรีบตะบี้ตะบันมาปิดเล่มโคบาล

แถมท้ายด้วยการมาเป็นพยาบาลส่วนตั๊ว ส่วนตัวให้ออมสิน

ออมสินเริ่มมีอาการป่วยตั้งแต่ก่อนลุงสุจัดงาน

แบบว่าอมโรคไว้ก่อน

แต่ก็แม่จ๋าให้กินยาดักไว้อาการเลยยังไม่แสดงออก

จนมันคงเริ่มสุกงอมเต็มที่แล้วมั้ง

อาการจึงออกมาแบบยั้งไม่อยู่

วันที่ 19 ออมสินเริ่มตัวร้อน คัดจมูก แล้วก็ไอบ้างนิดหน่อย

แต่คิดว่ามันอาจจะไม่หนักหนาเท่าไหร่พอรับมือไหว

 เลยแค่ให้หยุดเรียนแล้วก็กินยา พักอยู่กับบ้าน

เพื่อที่แม่จ๋ากะปู่ปู๊จะได้แตะมือ

ผลัดเวรกันมาดูแลออมสินคนละครึ่งวัน

 แต่เอ๊ย !! อาการไม่ยักกะดีขึ้นแฮะ

เริ่มตัวร้อนขึ้นเรื่อยๆ

โดยปกติแล้วเวลาออมมีไข้

ก็จะไม่ค่อยจะเหมือนชาวบ้านซะเท่าไหร่

ป่วยทีไร

ไข้ขึ้นสูงปี๊ดทุกที เฉียดฉิว 39-40 องศา

แม่ชักเริ่มใจไม่ดี เลยตัดสินใจพาลูกไปโรงพบายาลดีกว่า

แม่โทรนัดป้าหมอสุขใจ ขาประจำของออมสิน

ที่โรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา

เป็นโรงพยาบาลที่แม่จ๋าคิดว่าดีที่สุด

และแพงโคตรๆที่สุดด้วย

ไอ้ที่คิดว่าดีที่สุดก็เพราะว่าเป็นโรงพยาบาลเอกชน

ที่ใส่ใจผู้ป่วยมากที่สุดในเมืองพัทยา

(ก็จะไม่ให้ใส่ใจได้งัยแพงซะขนาดนั้น)

ป้าหมอใกล้จะออกเวรแล้ว( 6 โมงเย็น)

แต่ป้าหมอก็ยังรอออมสินก่อนในฐานะที่เป็นขาปะจำกัน

ไปถึงก็ชั่งน้ำหนัก วัดใข้ โอ้โอ 38.9 องศา

 พยาบาลรีบเอายาลดใข้สูงมาให้กินพร้อมกับเช็ดตัวทันที

เสร็จแล้วก็เอาผ้าห่มมาให้

ปู่ปูเป็นคนอุ้มเพราะว่าแม่จ๋ารับน้ำหนักออมไม่ไหว

เสร็จแล้วป้าหมอก็เรียกให้เข้าไปตรวจ

เช็ค หู จมูกและคอ เสร็จแล้วก็เช็คการหายใจ

ป้าหมอบอกว่าอาการคล้ายกับเป็นหวัดลงคอ

อาจจะขยายไปเป็นหลอดลมอักเสบ

 แล้วก็ปอดบวมได้

"แอทมิทใหม" ป้าหมอถาม

อยากให้นอนดูอาการ

แต่ปู่ปู๊ปฎิเสธ คิดว่าน่าจะโอเคอยู่

ขอยาไปทานที่บ้าน

 เพื่อเราจะได้มีเวลาดูงาน

 (แหม!! ห่วงงานมากกว่าห่วงลูกนะพ่อ แม่จ๋าแอบคิด )

 สรุปสุดท้ายก็ไปจ่ายตังค์ 1400 ได้ยามา 3 ขวด

ปู่ปู๊บอกว่า ซื้อข้างนอกรวมกันแล้วไม่ถึง 200 เลย

 ยาแบบเดียวกันเด๊ะ

แหม!! ก็นะ ขอค่าวิชาชีพเค้าบอกซีคุณสามี

ผ่านไปอีก 2 วัน อาการออมสินดีขึ้น

 จนวันที่สามก็เลยคิดว่าน่าจะไปเรียนได้แล้วนะ

เพราะขาดมาหลายวัน

ประกอบกับแม่กะพ่อจะได้ทำงานอย่างเต็มที่

เย็นวันนั้นแม่จ๋าไปรับออมสินมาตอน 4 โมงเย็น

เพราะเรียนพิเศษต่ออีกหนึ่งชั่งโมง

ออมสินก็ยังปกติดีแต่มีน้ำมูกนิดหน่อย

มาถึงบ้านแม่ก็หานม ขนมให้ออมกินก่อน

แล้วแม่ก็รีบไปทำกับข้าว

 ทิ้งให้ออมอยู่กับการ์ตูนช่องโปรด

 กลับมาอีกทีออมหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

แม่จ๋าปลูกหนูพร้อมที่จะป้อนข้าว

แต่คุณชายงอแงไม่กินท่าเดียว

แม่แอบคิดว่าเป็นเพราะนอนตอนเย็นเลยงอแง

หรือที่เรียกว่านอนทับตะวันคงเป็นยังงี้มั้ง

 เอ้า ไม่กินก็ไม่กิน หลายวิธีแล้ววุ้ย

เลยเอาไปนอนโดยที่ออมสินไม่ยอมอาบน้ำ

 แต่พอเริ่มนอนได้สักแป๊ปอาการไอก็เริ่มมาแล้ว

 แรกๆก็นานๆที หลังๆชักถี่วุ้ย

เฮ๊ย !! อะไรกันฟร่ะ ทำไมไอ ไม่หยุดเลย ไม่มีพักยก

           ไอจนเจ็บคอ นมก็กินไม่ได้ ไอจนไม่ไม่ได้นอนทั้งคืน    

     หรือถ้านับก็ประมาณ5พันครั้ง (เว่อร์ไปป่าว)

แม่เลยติดสินใจรอจนเช้าถึงเอาไปหาหมออีก

เพราะไปกลางคืนก็ไม่มีหมอเด็กอยู่ดี

   เราไปถึงโรงบาล 7 โมงหน่อยๆ

 ป้าหมอมาแล้วแต่ติดตรวจผู้ป่วยใน

พี่พยาบาลโทรตาม

ป้าหมอก็รีบมาทันที

ตรวจไปตรวจมา

สรุปสุดท้ายก็สัญนิฐานว่าน่าเป็นหลอดลมอักเสบ

ไม่ชัวร์เท่าไหร่ ต้องไปเอกซเรย์ก่อน

ปู่ปุ๊นึกในใจ(แต่แอบกระซิบบอกแม่)ไม่อักเสบก็ไม่ใช่คนแล้ว

ไอขนาดนั้นทั้งคืน ไม่ได้หลับ ไม่ได้นอน

งานนี้เสียตังค์อีกแน่ๆ ฮิๆ

ไม่น่าเอาไปโรงเรียนเลยตู ฮือๆ

...

...

 ป้าหมอบอกว่าคราวนี้ไม่ยอมแล้วต้องแอทมิท

เพื่อจะได้ดูอาการให้แน่นอน

 แม่สแตนบายรออยู่แล้วเตรียมบัตรประกันชิวิตมาด้วย

เพราะตอนนี้ใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว

ตั้งแต่เกิดมาออมสินไม่เคยไอเยอะอย่างนี้เลย

ดูสภาพลูกเรานอนซมอย่างนี้

คนเป็นแม่อย่างเราใจจะขาด

มันทำอะไรไม่ค่อยจะถูกเลย

พอแอทมิทแล้วก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง

พยาบาลเริ่มทำหน้าที่

รุมกันจนแม่มองไม่เห็นออมสิน

 เปลี่ยนชุด วัดใข้ วัดความดัน สารพัด แล้วก็เอายามาให้กิน

ลูกหลับไปพร้อมความเพลียที่อดนอนและพิษไข้

แม่จ๋านั่งมองลูกชายตัวน้อยของแม่ด้วยความสงสาร

 ทำไมออมสินถึงได้ป่วยบ่อย

เหมือนเด็กขี้โรคไม่ค่อยแข็งแรง

อาจจะเป็นอย่างที่ยายเคยบอก

ว่าเด็กควรเลี้ยงบุฟเฟ่บ้าง

ไม่ควรถนุถนอมจนเกินไปเพราะจะไม่มีภูมิคุ้มกันโรค

 ยายยังเคยแอบหมั่นใส้ลูกเขยตัวดี

 ว่าเลี้ยงลูกแบบคุณชายเกินไป

ไม่ให้เปื้อนดิน เปื้อนทราย จับอะไรนิด จับอะไรหน่อยก็ต้องล้างมือ

อีกหน่อยจะทำอะไรไม่เป็น

อาจจะจริงอย่างที่ยายว่า

 ตอนหนูเล็กๆแม่พาไปเที่ยวทะเล(แถวบ้านเราเอง)

ออมสินยังไม่กล้าเดินลงทรายเลย

 มือเท้างี้กางออกไปกบไชโย เพราะแขยง

ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะปรับสภาพได้

ไปอีกก็ยังเป็นอีก

 ทุกวันนี้ก็ยังมีบ้างเล็กน้อย

แม่จำได้ดีว่าตั้งแต่เกิดมาจนโต

ออมสินเข้าออกโรงบาลแบบค้างคืน ไม่ใช่ชั่วคราว อยู่ 5 ครั้ง

ครั้งแรก ผ่าตัดถุงน้ำดีที่อัญฑะ (ไข่ใบน้อย)

 ตอน 1.3 ขวบอาการเริ่มออกตอน4-5 เดือน

กว่าจะได้ผ่าก็ต้องรอให้ออมสินโตขึ้นอีกหน่อย

 แม่แทบหัวใจสลายก็ตอนคุณหมอเจาะเลือด ให้น้ำเกลือ

 เพราะกว่าจะเจาะได้ออมสินร้องให้แบบนอนสตอป

แม่จ๋ากับปู่ปู๊กับยืนใจแหลกอยู่ข้างๆ

 ร้องให้เป็นเผาเต่าเพราะสงสารหนู

จนคุณหมอต้องไล่ออกจากห้อง

เพราะยิ่งลูกเห็นพ่อแม่ก็ยิ่งร้อง

แม่จ๋าทนไม่ได้ที่เห็นออมร้อง

ต้องหลบไปให้ไกลๆเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียง

 น้ำตาของปุ่ปู๊ซึ่งเป็นน้ำตาของความเป็นพ่อไหลออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

นานๆครั้งแม่จะได้เห็น

แม่รับรู้ว่าปุ่ปู๊ปวดร้าวใจมากขนาดไหน

ครั้งที่สองและสาม ออมสินก็ปวดด้วยโรคหลอดลมอักเสบ(เหมือนครั้งล่าสุด)

แม่จ๋าสงสัยว่าอาจจะเป็นกรรมพันธุ์ก็เป็นได้

เพราะปุ๊ก็เป็นภูมิแพ้อาการกำเริบทุกครั้งเมื่ออากาศเปลี่ยน

โดนแดด โดนฝุ่น ก็จามแบบนอนสตอป

ครั้งนั้นเราฉลองวันเกิดแม่จ๋าที่โรงบาล

ย่า อาต้อง พี่แบงค์ ไปเยื่ยมออมสินพร้อมกับอวยพรวันเกิดแม่ไปในตัว

 เราเป่าเค็กกันในโรงบาล จนคุณหมอและพยาบาลมาแซว

(แม่ถ่ายวีดีโอไว้ด้วย)

 ปีนี้ก็เกือบไปเหมือนกัน...

   ครั้งที่สี่ เราไปเที่ยวโรงบาลกันอีกรอบเมื่อกลางปี 50 

 เพราะออมสินต้องขลิบช้างน้อย

หนังหุ้มปลายไม่เปิด ปล่อยไว้นานๆก็จะอักเสบ

 แม่จ๋าเลยจัดการซะก่อน

ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้เปิดเทอม

แม่เตรียมตัวให้ออมสินหายสนิทซะก่อนถึงไปโรงเรียน

 มีครั้งหนึ่งออมสินมาเล่าให้แม่ฟัง

 พอจับใจความได้ว่า

เพื่อนเห็นช้างน้อยออมสินตอนอาบน้ำหลังจากไปขลิบมา

 เพื่อนสงสัยเลยถามคุณคูร "คุณคูรค๊าบๆช้างน้อยเพื่อนไม่สบายเหรอ"

 แม่ละอดขำไม่ได้ เพื่อนคงงงเนอะว่า เอ๊ !!ทำไมไม่เหมือนของตูฟ่ระ

...

...

ครั้งสุดท้าย(ขอให้ท้ายสุดด้วย)ออมสินก็ป่วยมาทัวร์โรงบาลอีกเหมือนเคย

เฮ๊ย !! กว่าจะเลี้ยงออมสินให้โต

ไม่รู้จะต้องพาออมสินมาทัวร์โรงบาลสักกี่หนเนี่ย...