HoSpiTaL TriP II

หลังจากที่ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง(ออมสินหลับละ)

แม่ก็เริ่มคิดได้

"ตายละหว่า ห้องหรูซะขนาดนี้ค่าส่วนเกินจะเท่าไหร่วุ๊ย"

แม่เลยได้สติแล้วเริ่มเดินสำรวจว่ามีอะไร...ยังงัยกันบ้าง

มันแตกต่างจากที่มีแอดมิทคราวก่อนลิบลับเลย

"โอ้โฮ...ถึงว่ามันถึงแพงโคตรๆ คืนละห้าพัน แหนะ"

(เฉพาะค่าห้องอย่างเดียวนะเนี่ย)

คราวก่อนเรามานอนตึกเก่าคืนละสอง สามพัน

แต่อันนี้มันตึกใหม่เพิ่งเสร็จหมาดๆ

เฮ๊ย!! แม่นอนโรงแรมที่ดีที่สุดในชิวีตแม่ก็ยังไม่แพงขนาดนี้เลย

เป็นบุญของออมที่ได้นอน แต่เป็นกรรมของแม่ที่ได้จ่าย

...

...

เรามาเดินสำรวจดีกว่า

ว่าจะใช้อะไรให้มันคุ้มกะเงินที่จะต้องเสียไป

ภายในห้องจะมีโต๊ะกินข้าว

 บรรยากาศเหมือนโรงแรมเด๊ะ ๆ

แม่จ๋ายังแอบคิดว่าตรูมาผิดที่หรือป่าวฟ่ะ

ทำไมมันถึงเลิศหรูขนาดนี้

 มีโซฟาที่มันแปลงกายเป็นที่นอนได้

สีขาวมุก สะอาดจนไม่กล้านั่งเลยทีเดียว

อีกมุมนึงเป็นตู้ขนาดใหญ่

 ที่ทำเพื่อใส่เสื้อผ้าพร้อมกับที่วางตู้เย็น

ไมโครเวฟ ซิงค์ล้างจาน ชั้นวางของ

อู้ฮู สุดยอดจริงๆ...

เดินโผล่ไปดูห้องน้ำ

 เห็นแล้วแม่จ๋าเกือบจะไม่กล้านั่ง...เพราะว่ามันสะอาดมั๊กๆ

 แถมดูไฮโซจิงๆ

มีชั้นวางของใช้ สบู่เหลว แชมพู ครีมนวด

 แป้ง หวี หมวกอาบน้ำ

 ผ้าเช็ดหน้า คอตตอนบัต

และที่สำคัญเห็นแล้วไม่อยากจะเชื่อว่ามันมีในโรงบาล

ไดร์เป่าผม แหม!! เลิศ เจงๆเว๊ย

พระเจ้าจอร์จมันยอดมากกก...

ในห้องอาบน้ำก็ใช่ย่อย

จะน้อยหน้ากว่ากันได้ยังงัย

แม่หยุดคิด...ก๊อกน้ำอันนี้มันจะกี่บาทน๊า !!

อันนึงอาจจะจ่ายค่าเทอมออมได้ซักครึ่งเทอมละมั้ง...

ถ้าเผลอไปทำอะไรของเค้าพังเค้าจะคิดตังค์เพิ่มใม๊น๊า!!

แม่แอบคิด

ออมสินพลิกตัวแล้วก็เรียกหาแม่จ๋า

ช่วยให้แม่เลิกฟุ้งซ่านกับห้องและค่าใช้จ่าย

ไม่งั้นแม่คงนั่งกุมขมับคิดว่า...จะหมดตัวใหมงานนี้

...

...

อาการของออมเริ่มดีขึ้นเพราะฤทธิ์ยา

เห็นออมสินดีขึ้นแม่ก็เริ่มใจชื้น

สักแป๊บ..ปู่ปู๊ก็กลับมาที่ รพ.

หลังจากรีบจนขาขวิดไปสั่งงานลูกน้องที่ออฟฟิศ

เมื่อไข้เริ่มหาย ความซนก็กลับเข้ามาแทนที่

เรียกร้องให้แม่จ๋ากะปู่ปู๊พาไปหาของเล่น

ความซน เนี่ย...มันไม่เลือกเวลาและสถานที่เจงๆ..

ไม่พอ...คุณปู๊สุดที่เลิฟ กลัวลูกจะเหงา

ขนของเล่น เจ้าโทมัส มาให้คุณเค้าเล่นอีกแหนะ

 แค่นั้นยังไม่พอ

 เอาเกมส์เพลมาเล่นที่ ร.พ อีกต่างหาก

" มีที่ไหนค้า...คุณสามี !! "

...ใครเค้าเอาเกมส์มาเล่นที่นี่กัน...

 มันจะสบายไปแล้วมั้ง

นี่ ร.พ นะ ไม่ใช่ที่บ้าน

 จะอำนวยความสะดวกกันเกินไปป่าว..พ่อ

 โชคดี..ที่ทีวีมันเป็นจอพลาสม่า

 ติดผนัง สายต่อไม่ถึง

ไม่งั้น..มีรึ.. สามี อิช๊านจะปล่อยให้ลอยนวล

รู้แล้วว่าแพง

ไม่ต้องเอาให้คุ้มขนาดนั้นก็ได้

อายเค้า ...แม่จ๋าแอบนึกในใจ

ในเมื่อเล่นเกมส์ไม่ได้

สิ่งรอบกายออมสินก็เปลี่ยนสภาพเป็นของเล่นได้ทันที

(เหมือนทรานฟอร์มเมอร์ ยังงัย ยังงั้น)

                                                                                      ของเล่นอันใหม่ ... ไม่สนใจ โทมัส เลยละทีนี้

                                    กดซะ...แม่เสียวมันเจ๊งขึ้นมาจิงๆวุ๊ย...มีหวังได้เสียตังค์ค่าเตียงเพิ่มแหงๆๆ...

แต่มีอย่างนึงที่แม่ชอบ ...

คือ เราสามารถมองออกนอกระเบียบ

 เห็นบรรยากาศที่สวยงามมั๊กๆ

ของเมืองพัทยา... บ้านเฮา

รูปอาจไม่ชัดนะลูกเพราะแม่ถ่ายด้วยมือถือ... ทุกรูปเลย

แม่จ๋าก็เลยถือ(ฉวย)โอกาสย้อนหลังวันวานยังหวาน

(ตอนออมสินหลับแล้ว)

ด้วยการดูพลุ... วันลอยกระทง ที่ระเบียง

เอาฟร่ะ...ไม่ได้ไปลอย

ก็สร้างบรรยากาศเอาเองละกันวุ๊ย...

กำลังเพลินๆกับความโรแมนติก...ตามประสาสองคนปั๋วเมีย

จู่ๆ แม่จ๋าก็ได้ยินเสียง

ปู๊ดดดด...

 หมดอารมณ์จิงๆตรู

" ปู่ปู๊ ปล่อยออกมาได๊ !! "

ถึงจะอยู่กันมาหลายปี แต่ก็น่าจะเกรงใจแม่บ้างนะ ...พ่อ

แม่ลืมเล่าไปว่าความไฮโซของ ร.พ ยังไม่หมดแค่นี้

ช่วงเย็นของแต่ละวัน

จะมีแม่บ้าน เดินเข้ามาพร้อมกับถามว่า

"พรุ่งนี้จะทานอะไรค่ะ "

แล้วก็ส่งเมนูมาให้เลือก

เอ๊ !! คราวก่อน ไม่เห็นมีแบบนี้วุ๊ย... แม่แอบคิดในใจ

สงสัยจะเป็นเฉพาะตึกใหม่มั้ง

เปิดเมนูดู โอ้โฮ!! สุดยอด

 แม่สั่ง ยังกับมากินข้าวที่ร้านอาหาร

 ก็ดีเหมือนกันเนอะ ...แม่แอบคิดอีก

 เรามาทัวร์ ร.พ กันอยู่ 3 วัน 2 คืน

(อยู่นานไม่ไหว เดี๋ยวหมดตัว)

รุ่งเช้าของวันที่สาม เราก็เตรียมกลับบ้านกัน

 รอแค่ป้าหมอมาตรวจแล้วก็จ่ายเงิน

 อย่างหลังนี่แหละที่แม่หวั่นๆ

ป้าหมอมาตรวจแล้วบอกโอเคกลับได้

(ไม่ให้กลับตรูก็ไม่อยู่แย้ววว)

 อีกแป๊บ ..พยาบาลมาแจ้งค่าใช้จ่าย

ให้เอาไปจ่ายที่การเงิน

 อืม...สองหมื่นสองพันกว่าบาท

น้ำตาแทบตกใน

แต่ออมสินกลับดี๊ด๊า ..ที่จะได้กลับบ้าน

ลูกหนอลูก...ช่างไม่รู้อะไรเลยน๊า!!

คงคิดว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศ หาที่นอนใหม่ละมั้ง

 ปีหน้าแม่จ๋าว่าไม่ป่วย ดีที่ซู๊ดดด...