...MeaJaa BirthDay...

มาครบรอบอีกปีแล้วเหรอเนี่ย !!

เผลอแป๊บเดียว ย่างกรายเข้าสามสิบสองแย้ววว...

 เฮ๊ยยย...แก่ลงไปอีกปีแล้ววว

 วันเกิดแม่จ๋าปีนี้ไม่มีอะไรพิเศษ

เพราะเราแพลนกันไว้แล้ว

ไม่มีเซอร์ไพส์ใดๆ...จากใคร

 ครอบครัวเราไปฉลองกันที่บ้านใหม่ของย่า

ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จ (เกือบละๆ)

แต่แม่จ๋าไม่ได้บอกย่าว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ

แต่ย่าแอบรู้จากพี่แบงค์

ความเป็นแม่(สามี)ที่ดี

ย่าตื่นตั้งแต่เช้า (ตี 3)

มาเตรียมของไปใส่บาตรที่วัดให้กับลูกสะใภ้สุดประเสริฐ

 (ออกแนวประชดตัวเอง ฮ่า )

ที่ยังนอนอึดอยู่...ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

เสร็จแล้วย่าก็เตรียมไปขายของที่โรงเรียน

สายหน่อยก็ให้อาต้องมาปลุกแม่จ๋าไปใส่บาตร

แม่รีบกะวีกะวาดเพราะคิดว่าคงสายแล้ว

รีบปลุกปู่ปู๊ที่ยังนอนอึด(กว่า)ข้างๆแม่

แต่ไม่มีปฎิกิริยาตอบโต้ใดๆจากปู่ปู๊

ออมด้วยซ้ำที่รีบลุกขึ้นมาทันทีทันใด

กว่าจะปลุกปู่ปู๊ได้ใช้เวลาไปเยอะทีเดียว

(ออมก็คงรู้นะ...แม่คงไม่ต้องอธิบาย เห็นๆกันอยู่)

พอคุณเธอตื่นก็รีบๆๆ

แม่หลงดีใจว่าวันนี้สามีช๊านน่ารักมาก

แต่ที่ไหนได้รีบออกไปตกปลา...เพราะเมื่อคืนยังไม่สะใจ

นั่งอยู่จนดึกจนดื่น...ไม่เห็นจะได้สักกะตัววุ๊ย!!

เราเตรียมตัวกันเสร็จแล้ว...เหลือแต่ปู่ปู๊

โดยไม่อาบน้ำตอนเช้าก่อนไป...เพราะว่ามันหนาวโคตรๆๆ

ประหนึ่ง...เอาน้ำเย็นๆมาอาบกันเลยทีเดียว

แม่เลยคิดว่า ไม่เสี่ยงดีกว่า

หลังจากจิกปู่ปู๊มาจากการตกปลาได้แล้ว

เราก็รีบไปที่วัดกันเพราะว่าเริ่มสาย...กลัวไม่ทันพระ

ไปถึง...พระกำลังจะฉันเช้าพอดี

แม่เลยรีบไปขัดจังหวะการฉันของท่าน

เราทำบุญ ถวายสังฆทาน

รับพรจากพระ

แม่กรวดน้ำให้ตา แม่น้อย หลวงลุง ลุงดำ ป้ายา

ตานาค ยายกรวย ยายทวด ตาทวด

ให้ทุกคนได้รับบุญที่แม่ทำ

เผื่อชาติหน้าจะได้เกิดมาอยู่ร่วมกันอีก

กลับมากินข้าวเช้าที่ย่าเตรียมไว้

แหม!! ย่านี่สุดยอดจริงๆ

แม่ปั๋วสุดประเสริฐ

ฝีมือการทำกับข้าวของย่า อร่อยโคตรๆ

ล่ำลือไปหลายคุ้งน้ำ...ใครได้กินเป็นติดอกติดใจ

เสร็จสัพเราก็แยกย้ายกันตามภาระหน้าที่

แม่จ๋าก็วุ่นวายกะออมสินเหมือนเดิม

ส่วนคนอื่นๆ(ปู่ปู๊ อาต้อง พี่แบงค์)

ก็ร่วมกันทำกรรมเป็นของขวัญวันเกิดแม่..ด้วยการตกปลา

ปู่ปู๊ยังแหย่แม่ว่า...ปลาที่ตกได้นี่แหละเป็นของขวัญวันเกิดของแม่

เลิศจริงๆปั๋วช๊าน...ให้ปาบให้กรรมเมียแต่เช้าเชียว !!

วันเกิดปีนี้แม่มีความสุขมาก

เพราะยายบินตรงมาฉลองวันเกิดกะเราด้วย

ตั้งแต่เป็นแม่คนเนี่ย

 แม่จ๋าสามารถรับรู้ถึงความรักที่ยายมีให้กับแม่

ยายเป็นคนแรกที่แม่คิดถึงที่สุดในวันเกิด

แล้วแม่ก็อยากให้ออมสินรู้สึกเหมือนแม่

เมื่อถึงวันเกิดออมสิน

ลูกอาจไม่รู้ในตอนนี้หรอก

แต่เมื่อออมโตขึ้นและมีครอบครัว

หนูจะรับรู้ความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน

...

...

ยายมาถึงก่อน 3-4 วัน เพราะต้องมาค้างที่บ้านลุงน้อง

ไม่ค้างไม่ได้..เดี๋ยวมีงอน..หาว่ารักแต่น้องไม่รักตัวเอง

ยายเลยต้องไปกกลุงน้องซะหน่อย

ได้ทีเข้าทางยายเหมือนกัน

เพราะใกล้บ้านลุงน้อง

มีโรงงานทั้งหลายแหล่มาเชลของขายสิ้นปี..เพียบเลย

เปิดขายกันเป็นเดือน ยายก็เลยช๊อปกระจาย

โดยมีลุงน้องเป็นสปอนเซอร์

ยายให้ของขวัญวันเกิดแม่เป็นเหรียญพระแม่ย่า

สิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองของสุโขทัย

พร้อมกับสร้อย(ไม่ใช่ทองนะ..)

แม่แอบคิดว่า...เป็นทองก็จะดีไม่น้อย ฮ่า ฮ๋า

ย่าแอบไปซื้อของขวัญมาตอนกลางวันกะอาต้อง

เป็นเสื้อสีชมพู เรารักในหลวง (ซึ่งตอนนั้นกำลังอินเทรน)

ปุ่ปู๊กลัวน้อยหน้า รีบตะโกนบอกอาต้องให้เอาปลาที่ตกได้

มาผูกโบว์เป็นของขวัญชิ้นสำคัญให้แม่

ดีจริงๆ...ไม่มีของ ให้แถมยังจะเอาปาบมาให้ตรูอีก

แม่แอบคิดในใจ...

เราเป่าเค็กกันตอนเกือบสามทุ่ม

เพราะออมสินใกล้จะหลับ ต้องรีบกันหน่อย

เดี๋ยวมารู้ทีหลังว่าเป่ากันโดยที่คุณชายหลับไปแล้ว

ตื่นมา..ระเบิดลงแน่ๆ!!

เสร็จจากนั้นสามทหารเสือก็รีบจรลีไปตกปลากันต่อ

มืดขนาดไหนก็ไม่เป็นอุปสรรค

ใจรักซะอย่าง...แม่ละเชื่อเลย !!

ลุงน้องสนุกมาก ถึงกับชวนปู่ปู๊มากางเต็นท์นอนที่สนามนอกบ้าน

คงเครียดจากงานมาเยอะ...เลยได้ผ่อนคลายก็คราวนี้

ส่วนคนแก่สองคนก็นั่งตาตั้งดูซีดีลิเกที่ย่าซื้อมา

 ชอบเจงๆ...

น่าเสียดายที่อาจูน อาท๊อบกะน้องไททั่น

 ติดภาระหน้าที่อันใหญ่หลวง

ไม่สามารถมาได้...ไม่งั้นเราคงได้เม้าท์กันมันส์ไปเลย

แต่ไม่เป็นไรเอาไว้โอกาสหน้า

เมื่อชาติต้องการ...ละกันน๊า

แม่มีความสุขมาก ที่เห็นทุกคนที่แม่รักอยู่กันพร้อมหน้า

ขาดแค่แม่ใหญ่ ป้าแอ๊ด พี่ๆคนอื่นๆ

แล้วก็น้าแนน...แค่นั้น

ตัวไม่มาแต่มีเสียงมาอวยพร...แค่นี้แม่ก็ดีใจแล้ว

น้าแนนคนแรกเลยล่ะ

(กลัวจะไม่ใช่คนแรก...รีบมาซะเที่ยงคืนเป๊ะเลย ฮ่า)

"ความสุขหาได้ง่ายๆจากคนรอบข้างที่เรารักนี่เอง..."

ยืมคำอาจูนมาใช่หน่อยดิ๊..ไม่ว่านะเว๊ยจูน !!

ถึงแม้จะไม่มีของขวัญจากออมสินกะปู่ปู๊

แต่แม่รู้ว่า...ความรักที่ได้จากคนสองคนที่แม่รักและรักแม่ที่สุด

คือของขวัญชิ้นหย่ายยย..ที่ซู๊ด

แม่ไม่ได้ต้องการอะไร...แค่ขอให้ออมสินเป็นเด็กดี

แค่นั้นแม่ก็ภูมิใจแล้ว

สำหรับปู่ปู๊

ของขวัญที่มีค่าที่สุด

คือการมอบออมสินให้เกิดมาเป็นลูกแม่

ตั้งแต่คบกันจนถึงทุกวันนี้ก็เกือบ 8 ปีแล้ว

ปู่ปูยังเป็นสามีที่ดีตลอด

เสมอต้น...เสมอปลาย

การกระทำ การแสดงออก มันมีค่ามากกว่าคำพูด

เราไม่ใช่สามีภรรยาที่โรแมนติก หวานแหว๋ว

แต่แม่คิดว่าเราจะเป็นคู่ที่จะอยู่กันไปจนแก่เฒ่า

เพราะว่าปู่ปู๊มีแต่คำว่ายอมกับยอมเท่านั้น

คำอวยพรที่แม่ได้รับจากทุกๆคน

แม่ขออุ๊บอิ๊บ ยกยอดเอาไปให้ออมสิน

แม่ขอให้ออมสินเป็นเด็กดี ฉลาดและเฉลียว

เชื่อฟังคำสอนแม่จ๋า ปู่ปู๊ ไม่ดื้อ ไม่ซน

ไม่เจ็บป่วย ร่างกายแข็งแรง

และน่ารักกับแม่อย่างนี้ตลอดไป...