PuPu BirthDaY

9 ธ.ค 50

วันนี้เป็นวันเกิดปู่ปู๊...

ออมสินจำได้อ่ะป่าวเอ่ย...

อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก

เพราะเราทำให้มันเป็นวันธรรมดา...วันนึง แค่นั้น

ปู่ปูบอกว่า...

"วันนี้ไม่ต้องมีกิจกรรมอะไรพิเศษหรอกนะ...ประหยัดงบ"

เราก็เลยทำเป็นเฉยๆ...ไม่สนใจอะไร

แถมด้วยวันนี้แม่จ๋ากะปู่ปู๊ยังต้องไปงานวัวที่กำแพงแสน...

จ.นครปฐม ตั้งแต่เช้า อีกต่างหาก

ย่ากะอาต้องอุตส่าห์มาจากกรุงเทพ

เพื่อมาเบิร์ดเดย์ปู่ปู๊แท้ๆ

แต่เจอเจ้าภาพเบรค...หัวทิ่ม

ก็เลยกร่อยๆ...

แต่ใช่ว่าย่าจะยอมแพ้

งานนี้เลยแอบทำเซอร์ไพส์ปู่ปู...ซะเล๊ยยย

เราทำงานกันเป็นทีม

แม่จ๋าแอบส่งซิกให้ย่า เป็นระยะๆ

ว่าตอนนี้ทำอะไรอยู่ จะกลับตอนไหน

ย่าจะได้เตรียมตัวทัน

ย่ากะอาต้องแอบไปซื้อเค้กกะของกินอื่นๆนิดหน่อย...

เตรียมให้ลูกชายสุดที่รัก

        แหม!!! เค้กสีหวานแหว๋วเชียวนะปู่ปู๊...ไม่เข้ากับหน้าเจ้าของวันเกิดเลยวุ๊ย..

  ส่วนอีกมุมของเมืองไทย

แม่จ๋ากะปู่ปูเสร็จจากงานวัวแล้ว

เราก็เดินช๊อปปิ้งตามประสาปั๋วเมีย ฮ่า ฮ่า

นาน ๆจะได้มีโอกาสอยู่กันช๊องต่อช๊อง...ซะที

เลยทำเนียน...หวานแหว๋วๆ

แม่จ๋าลืมบอกไปว่าที่งานวัวมีของมาออกร้านกันเพียบเลย !!

ประมาณ...งานกาชาด เกษตรแฟร์อะไรเทือกนั้น

ได้รองเท้าของออมกะของแม่จ๋า

ได้เสื้อเชิ้ตของปู่ปู๊ 2 ตัว

ได้ของเล่นอีก 2 อย่าง

อย่างหลัง...ลูกไม่ได้รีเควส หร๊อก  แม่จ๋าจัดให้...

แถมท้ายด้วยของกินฝากย่า ยาย และทุกคน

อีกสอง-สามหอบ

ระหว่างเดินทางกลับ

แม่ก็แอบโทรหาย่าเป็นระยะ

เพื่อให้ย่าเตรียมสแตนด์บายไว้

กลับมาถึงบ้าน...ลูกชายสุดที่รักก็รีบมารายงาน

" ปู่ปู๊ ๆๆ อาซิ๋นไปชื้อเค้กกะย่า กะอาต้องมาโด้ย"

เอ๊า !!! ที่เตรียมกันไว้ก็เจ๊งหมดกันละทีนี้

แม่แอบนึกๆอยู่...

ปู่ปู๊ เริ่มสงสัย

แต่ก็ยังไม่แน่ใจ เพราะเจอแม่จ๋าดักคอเอาไว้ก่อน

เราเบี่ยงเบนความสนใจ

โดยงานเอาของเล่นมาอวดเจ้าตัวดี

แผนนี้ได้ผล เพราะออมหันมาสนของเล่นมากกว่า...

รอดตัวไป

เป็นโอกาสอันดีที่ย่าลืมซื้อเทียนวันเกิด

แม่เลยไปเซเว่นซื้อเทียนแถมได้การ์ดวันเกิดมาให้ปู่ปู๊

เอาว่ะ !! ไม่ได้เตรียมอะไร...หาเอาดาบหน้าละกันวุ๊ย

เราสองคนแม่ลูกแอบอยู่หลังบ้านเพื่อเขียนการ์ดให้ปู่ปู๊

ได้โอกาสตอนปู่ปู๊ไปบ้านย่า

แม่จ๋าจับมือออมเขียน...ถึงจะทุลักทุเล

แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ

เขียนเสร็จ...แม่เอาออมไปอาบน้ำ

เอ !! ทำไมปู่ปู๊ไปนานจังวุ๊ย

แม่จ๋าคิดในใจ

เรานั่งรอปู่ปู๊ที่บ้าน...นานแล้วทำไมไม่มาซะทีฟร่ะ

สักแป๊บ...ปู่ปู๊เดินมาพร้อมใบหน้าอันหงิกงอ

แล้วบ่นแม่ว่าทำอะไรกันอยู่ รอกินข้าวตั้งนาน

น่าน !!! ใครจะไปรู้ฟร่ะ ว่ารออยู่

ไอ้เราก็นึกว่าไปเฉยๆ เดี๋ยวก็คงกลับมามั้ง

แม่จ๋าเลยเผลอเสียงดังใส่...

คราวนี้ล่ะ...งอนเลย

แม่เดินไปตั้งสติบนห้อง...

นึกได้ว่าวันนี้เป็นวันของเค้าเราควรจะยอมเค้าซักวัน

...ทั้งๆที่เค้ายอมเรามาทั้งชีวิต...

แม่เลยลงมา พร้อมกับเอาการ์ดให้ออมสิน

เป็นฑูตสันทวไมตรี

แม่จ๋าเดินจุ๊บแก้มปู่ปู๊...แล้วก็บอก

" แฮปปี้เบิร์ดเดย์จ้า... "

แค่เนี๊ย...ปู่ปู๊ก็ยิ้มหน้าบานแล้ว

อันที่จริง...การยอมและรับฟังคนอื่นบ้าง

มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

ลดฐิทิลง ความสุข ความสบายใจมันก็ตามมา...

จะป้อนหรือจะฆ่าย่าวะเนี่ย !!!

เราเป่าเค้กกันหลังจากกินข้าวแล้ว

เป็นไปตามคาดหมาย...คนเป่าแล้วก็คนตัดเค้กก็ไม่ใช่ใคร

ขาประจำนั่นเอง...ใครเกิดก็แล้วแต่ ตรูอยากตัดอ่ะ

ย่าดูมีความสุขมาก ก็วันเกิดลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

งี่เง่าและงอแงกว่าใครๆ

ทุกคนต้องออมปู่ปู๊

แต่ปู่ป๊ก็ต้องยอมแม่จ๋า...ฮ่า

มันเป็นสัจธรรมอยู่แล้ววว...

ป้าแดงกะลุงไมค์โฟนอินมาจากญี่ปุ่น

อวยพรให้น้องชายสุดรัก

คุยได้แป๊บก็โยนมาให้คุยกะแม่จ๋า

งั้นแหละ...คนขี้อาย อะไรซึ้งๆ ทำได้ไม่นานหร๊อก !!

ป้าแดงซื้อกางเกงยีนส์ ลีวาย 501

ให้เป็นของขวัญวันเกิด

เพราะรู้ว่าน้องชายชอบมั๊กๆ

ไม่เคยใส่ยี่ห้ออื่น รุ่นอื่นๆของลีวายก็ไม่สน

แกบอกว่ามันไม่ออริจินอล

แหม!! สามีอิช๊านนน...

ติดหรูซะจริ๊งงง

      สอยตะเข็บเองกะมือ

เราสองคนแม่ลูกไม่มีอะไรพิเศษให้ปู่ปู๊

แค่การ์ดใบเดียวเท่านั้น

แต่แม่คิดว่าแค่นี้ปู่ปู๊ก็ปลื้มที่สุดแล้วล่ะ...

ส่วนของขวัญจากแม่จ๋า

ขออุ๊บอิ๊บไม่บอกออมสินละกันนะ

ให้มันเป็นคนลับระหว่างแม่จ๋ากะปู่ปู๊ ช๊องคน

อย่างงี้ตลอดไป

รักนะจุ๊บ จุ๊บ