HappY NeW YeaR......วันครอบครัว

วันหยุดยาวๆแบบนี้ ถือเป็นโอกาสดีที่บ้านเราได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

เลยหาเวลาไปใช้ชิวิตครอบครัวอย่างเต็มที่

เราพากันไปเที่ยวทะเลที่สัตหีบ.....หาดสอ

ปู่ปู๊เป็นเจ้าของไอเดีย เพราะเคยแอบหนีแม่จ๋ามาตกปลากับอาต้อง พี่แบงค์

เลยรู้ว่าหาดที่นี่ น้ำใส สะอาด ปราศจากผู้คน

อยู่ในค่ายทหาร มีเวรยาม คุมตลอดเวลา

อันที่จริงบ้านเราก็มีทะเล (พัทยา)

แต่เราไม่พิศมัยเท่าไหร่ เพราะคนเยอะ วุ่นวายแน่ดู

 ยิ่งเป็นวันหยุดยังงี้ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ หนีไปเที่ยวที่อื่นดีก่า...

                 กว่าเราจะเริ่มสตาร์ทออกจากบ้านก็ปาไปเกือบบ่ายสาม

เลยทำให้เรามีเวลาเล่นน้ำกับชื่มชมธรรมชาติน้อยไปหน่อย

แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้มาละหว๊า............

มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทุกคนหม่ำของกินที่เตรียมปิคนิค

ยายหิวข้าวน่าดูกินซะเกลี้ยง

แถมสั่งอาหารเพิ่มจากร้านค้าของทหารที่อยู่ริมหาด

เราสั่งของกินหลายอย่าง แต่เพราะว่าเรามาซะเย็นเลย

ทำให้ไม่มีของเหลือทำตามออร์เดอร์เท่าไหร่

แต่ก็ไม่เป็นไร กินเท่าที่มีละกัน งานนี้

หนุ่มๆพอเริ่มอิ่มหนำสำราญกันพาประมาณก็เริ่มเล่นน้ำกันทันที

เพราะว่านานทีปีหนจะได้มีโอกาสมาเล่นน้ำทะเล

ทั้งๆที่บ้านเราใกล้ทะเลแค่คืบ ยังไม่ยักกะไปเล่นกันเลย

แต่ที่นี่มันสะอาดจนอยากจะลงดำผุดดำว่ายกันเลยทีเดียว

ขนาดแม่จ๋าไม่ค่อยกล้าเล่นน้ำทะเลเท่าไหร่ยังลงไปแจมกะเค้าด้วย

ออมก็สนุกกะการเล่นน้ำมาก

โดยปกติออมจะกลัวการว่าย

แต่หลังจากเรียนว่ายน้ำที่โรงเรียนแล้วก็รู้สึกดีขึ้น เริ่มปรับตัวได้แล้ว

ตะก่อนตอนลูกเด็กๆ ออมจะแขยงทรายเอามากๆเลย

ทุกครั้งที่ไปเล่นน้ำทะเล ออมจะใช้เวลาในการปรับสภาพนานพอดู

เกือบครึ่งของเวลาทั้งหมดที่ไปทีเดียว

มือ-เท้าหงิกงอ ไปโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าเอาเท้าแตะลงพื้นทราย

นึกภาพแล้วก็ตลกดี

ลูกคนอื่นเค้าจะเป็นกันใหมหนอ ???   

ลุงไมค์สบโอกาสเหมาะนอนอาบแดดแบบว่า ชิวิตนี้ขาดแสงแดดมานาน

เห็นแล้วเรารู้สึกร้อนแทน นอนไปได้ยังงั๊ย ร้อนจะตาย

แต่ดูจากท่าทางของลุงไมค์ดูจะแฮปปี้เอามั๊กๆ

นอนอ่านหนังสือแบบสบายใจเชิบ...

คุณนายแดงก็เอนจอยกับการกิน ส้มตำก็โอเคนะ แต่รอคิวนานไปหน่อย

แถมเผ็ดโคตรๆ ขนาดป้าแดงเป็นแชมป์กินเผ็ดแล้วยังบ่นว่าเผ็ด

แสดงว่ามันคงไม่ธรรมดาแน่ๆ แม่จ๋ายอมแพ้ไม่ขอแตะส้มตำ กลัว จู๊ด จู๊ด อ่ะ

เรามีเวลาไม่มากนัก เพราะใกล้จะเย็นแล้ว

ที่นี่เค้ามีกฏว่าให้กลับก่อนพระอาทิตย์ตกดิน

เราต้องปฏิบัติตามเพราะว่ามีทหารคอยคุมอยู่ตลอดเวลา...ถ้าขัดขืน

อาจมีการวิสามัญได้....ฮ่า ฮ่า    ล้อเล่นจ้า

กว่าจะออกมาก็เกือบจะหกโมงเย็น เราไม่ได้แวะทานข้าวที่ไหน

เพราะว่าป้าแดงกะลุงไมค์มีเพื่อนรออยู่ที่บ้าน

ต้องรีบกลับไปเทคแคร์

แต่เราไม่รู้สึกงอนอะไร

 เพราะแค่เวลาที่ป้าแดงกะลุงไมค์เจียดให้ครอบครัว

ในช่วงที่มีภาะกิจเยอะๆแบบนี้เราก็ดีใจแล้ว

แถมมียาย ลุงน้อง ป้าตุ่นกะพี่เสี่ยมาร่วมแจมด้วย

ยิ่งทำให้แม่จ๋ามีความสุขมาก

เพราะนานๆทีจะได้เจอแบบนี้ซะที โอกาสดีๆมีมาไม่บ่อย

ความสุขเกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกเวลา สถานที่และบุคคลจริงๆ เน๊อะ

ขอแค่มีคนที่เรารักและรักเราอยู่ด้วยกันแบบนี้

ชีวิตแม่จ๋าก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว....