...HosPiTaL TriP [ AgaIn]...

28/2/51

ห่างหายจากการอัพได(แบบจริงจัง)มานานพอสมควร

ไม่ได้บันทึกเรื่องราวของออมสินไว้ลูกได้อ่านเลย

เพราะช่วงนี้แม่จ๋างานยุ่งมากถึงมากที่สุด

มีหลายเรื่องที่แม่จ๋าอยากเล่าให้ออมฟังแต่ก็ยังไม่ค่อยมีเวลา

วันนี้กฤษ์งามยามดี ใช้เวลาว่างตอนเที่ยง ที่ไม่ออกไปทานข้าว

เพราะรอปู่ปู๊แว๊บไปดูร้านออมสินฟิชชิ่งซะก่อน

ออมอาจจะงงๆว่าร้านออมสินฟิชชิ่งมันโผล่มาตอนไหนล่ะแม่ ???

มันโผล่จากการกล้าตัดสินใจของปู๊ ฮ่า ฮ่า

ที่กล้ามาขออนุญาติแม่จ๋าให้เปิดร้านขายอุปกรณ์ตกปลา

ปู่ปู๊คลั่งอยู่กับการตกปลาเป็นเดือน กว่าจะมาเอาจริงเอาจังถึงขั้นเปิดร้าน

ปู๊ตัดสินใจแค่เวลาไม่กี่วัน(อันที่จริงอาจนานกว่านั้น)แต่ไม่กล้ามาขออนุญาติ

แล้วมีเช้าวันนึง(จำวันที่ไม่ได้)ปู๊ก็มาตะล่อมๆแม่ว่าจะพาไปดูอะไรสักอย่าง

แบบว่าทำเซอร์ไพส์อ่ะ เราก็หลงดีใจนึกว่าจะมีอะไรพิเศษให้เรา

ที่ไหนได้พาไปดูตึกแถวเฉยเลย ค่อนข้างจะเก่า

แต่ทำเลก็พอโอเค ราคาพอทนได้

อ้อนแม่สุดฤทธิ์ว่าเราก็ลงทุนไม่ต้องเยอะหรอกนะ ลองตลาดดูก่อน

ถ้าเวิร์คแล้วค่อยขยับขยายเนอะแม่เนอะ แต่มันต้องเวิร์คอยู่แล้ว

เพราะว่าคนบ้าตกปลา ของดีอยู่ที่ไหนก้ต้องดั่นด้นไปซื้อ

เหมือนปู่ปู๊ใช่ใหมแม่ว่า....แกก็ยิ้มแบบว่าตรูยอมทุกอย่างแว้วววว

ขอแค่ให้เมียอนุมัติเป็นพอ.....

+++++++++++

เห็นแววตาปุ่ปู๊แล้วแม่จ๋าก็ต้องยอมไปโดยปาริยาย

อันที่จริงแล้วทุกครั้งที่ปู๊จะอ้อนอยากได้อะไรก็จะมาเว้าวอนแม่แบบนี้ตลอด

แม่จ๋าดูเหมือนเป็นคนโหดๆ ไม่ยอมอะไรง่ายๆ

แต่สุดท้ายก็ต้องใจอ่อนทุกครั้งที่ปู๊มาอ้อน.....รักปั๋วก็งี้แหละน๊า!!!

มาเข้าเรื่องที่แม่จ๋าตั้งเป็น Topic กันดีกว่า

อยากจะเล่าให้ออมฟังว่าตอนเด็กๆออมป่วยบ่อยมาก

เอาเฉพาะที่ต้อง admit ก็ปาเข้าไปหลายครั้ง ไม่รวมที่ออดแอดๆที่บ้านอีกนะ

ป้าแอ๊ดและทุกคนๆรอบๆตัว มักจะพูดว่าไปเรียนหนังสือก็ไม่คุ้มค่าเทอมเลย

แถมปีๆนึงมาบวกค่า ร.พ. อีกก็ปาเข้าไปหลายบาท

นี่เป็นเหตุผลนึงที่แม่จ๋าไม่อยากมีน้องให้ออมสิน

เพราะกลัวจะไม่มีปัญญาดูแลลูกๆให้ดีได้

แค่คนเดียวนี้ก็จะตายอยู่แล้ว ฮือๆๆๆ

เราวกกลับไปเที่ยว ร.พ.กันอีกรอบเมื่อวันอังคารที่ 19/2/51

หลังจากที่เพิ่งไปมาเมื่อเดือน11/50 นี่เอง

 คราวนี้ออมสินเป็น " ลำไส้อักเสบ 

ทั้งอ๊วกและอึ๊อยู่คืนกะอีกวันเต็มๆ แม่จ๋าถึงพาออมไป ร.พ

แม่จ๋าโดนป้าหมอเอ็ดใส่ว่าปล่อยให้เป็นมากขนาดนี้ได้งัย

ทำไมไม่พามาหาตั้งแต่แรก

จะตอบไปว่า "ก็กลัวได้นอนร.พ ก็ไม่กล้าอ่ะ" กลัวป้าหมอโวยใส่

เลยเอาความสงบสยบความเคลื่อนไหวละกัน อิอิ

มาถึงก็ตรวจร่างกาย วัดไข้ ชั่งน้ำหนักตามระเบียบ

แล้วก็นั่งรอ admit เข้าห้องพัก

แต่ก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ ว่า ร.พ ก็มีห้องเต็มด้วย

เออแฮะ แปลกดีเว๊ย ยังกะโรงแรมเลยแหนะ !!!

นั่งรออยู่นานพอสมควร (ไม่เคลียร์ซะทีฟร่ะ แอบคิดในใจ)

จนปู่ปู๊หนีกลับไปเตรียมของเพื่อมาเฝ้าไข้ที่บ้านก่อน

กว่าจะให้คนป่วยไปนอนก็เกือบครึ่งชั่วโมง

พอขึ้นห้องเสร็จ ทีนี้ละ มะลุมมะตุ่มรุมรักแมรี่ เอ๊ยไม่ใช่ รุมออมสินก็ซะมิดเลย

กว่าแม่จ๋าจะแหวกฝูงชนไปถ่ายรูปได้ก็แทบตาย

ฮ่า ฮ่า เว่อร์ไปติ๊ดนึงจ้า

น่าซ้งซานอ่ะ

ทั้งเจาะน้ำเกลือ ทั้งตรวจเลือด งานนี้เล่นเอาน้ำตาตกกันเลยทีเดียว

แต่พยาบาลก็มีของปลอบใจโดยการแจกสติ๊กเกอร์การ์ตูนให้

เลือกเอาตามใจชอบ

เอากี่อันก็ได้......เพราะเค้าบวกกับค่าหมอไปแว้ววว  ย้อเย่นนนน

++++++++++++

+++++++++

ด้วยความเพลียแถมด้วยพิษไข้ออมสินเลยหลับทันที

ก็เล่นอ๊วกแถมอึ๊ ทั้งคืน ทั้งวันขนาดนั้น ร่างกายที่ไหนก็รับไม่ไหว

 ไม่ได้นอนเลย เราเลยกลายเป็นครอบครัวหมีแพนด้า

ขอบตาดำมืดมี้........

พยาบาลพันตัวเป็นมัมมี่ กันดิ้นอ่ะ(เวลาเจาะเลือด)

ป้าหมอมาตรวจแล้วก็สั่งยาให้ออมกินหลายขนาน

โชคดีที่ลูกแม่จ๋าเป็นคนเก่ง กินยาง่าย เลยไม่มีปัญหา

ผิดกะแม่มานเลยโคตรเกลียดยาเลย ยี้ๆๆๆๆ

อาการของออมสินเริ่มดีขึ้นคงเป็นเพราะได้ยาแล้วก็น้ำเกลือ

ออมสินเลยดูมีแรงขึ้นแต่ไข้ก็ยังไม่ลดเท่าไหร่ มักจะมีไข้สูงตอนกลางคืนตลอด

แม่จ๋ารับหน้าที่พยาบาลส่วนตัว ส่วนปู๊ก็ต้องกลับไปทำงาน

เพราะอยู่ในช่วงปิดต้นฉบับ นิตยสารก็ตั้งสี่หัวดูคนเดียวคงงงตายละทีนี้

โดราเอมอนสุดโปรดก็มีด้วย

ช่วงเย็นปู๊ถึงจะกลับมาอยู่กะออมสินได้

แถมพกของเล่นพี่โทมัสยกมาทั้งเชทไว้ให้ลูกชายเล่นแก้เบื่อ

แต่ก็ไม่ยักกะเล่นฟร่ะ เพราะที่นี่มันอะไรดีกว่านั้นตั้งเยอะ

ทั้งบ้านบอล ทั้งอินเตอร์เน็ต เลือกเอาเถ๊อะจะเล่นอะไร

ปู่ปู๊เริ่มหงุดหงิดกะห้องน้ำที่ห้องของเรา

เพราะว่ามันไม่เป็นใจให้ความร่วมมือกับคนเข้าเท่าไหร่

กดแล้วกดอีก ก็ยอมลงไปง่ายๆซะที

ชักจะมีน้ำโหซะแล้วทีนี้ เลยเดินดุ่มๆๆไปโวยใส่พยาบาล

ปู๊บอกว่ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าห้องน้ำมันไม่เวิร์คเพราะได้ยินเจ้าหน้าที่เขาคุยกัน

แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเน่าขนาดนี้ ร.พ ออกจะใหญ่ไม่น่าจะปล่อยลูกค้ามาใช้

พยาบาลเห็นหน้ายักษ์ของปู๊เข้าก็รีบจัดการให้ทันที

แม่จ๋าลืมบอกพยาบาลไปว่าหน้าปกติของแกก็เป็นยังงี้อยู่แล้ว

ไม่ต้องกลัวหรอก 5555

เฝ้าจนหลับกันไปข้างนึง

หลังจากซ่อมแล้วก็ยังไม่เวิร์คเท่าที่ควร

เรายังต้องมานั่งลุ้นว่าพญานาคมันจะลงรูใหมน๊า !!!

เป็นรอบสองที่ปู๊ไปบอกพยาบาล

คราวนี้ล่ะ.........รีบกุลีกุจอเปลี่ยนห้องกันวุ่นไปหมด

หัวหน้าพยาบาลรีบขอโทษเป็นการใหญ่แล้วบอกว่าจะย้ายห้องให้

ย้ายไปอยู่ห้อง delux แต่คิดราคาเท่าห้องเดิม

ป้าหมอรู้ข่าว....ตอนมาตรวจก็ขอโทษปู๊เป็นการใหญ่เลย

น่าสงสาร อันที่จริงปู๊ก็ไม่ได้โหดขนาดนั้น ทำไมกลัวกันนักฟร่ะ

แถมป้าหมอจะให้เจ้าหน้าที่การเงินเค้ามาคุยแล้วลดคอสค่าใช้จ่ายให้อีก

เป็นการขอโทษที่ทำให้ลำบาก....เออดีเหมือนกันเว๊ย!!

บรรยากาศเมืองพัทยา

เราย้ายมาห้องใหม่ ใหญ่กว่าเดิม ดูดีกว่าเดิม

แต่ก็คล้ายกันกับห้องเก่า ที่มากกว่าคือโต๊ะกินข้าวใหญ่กว่าเดิม

ที่นอนคนเฝ้าไข้ก็ใหญ่กว่า....ที่เหลือแม่ว่าเหมือนเดิมทุกอย่าง

เริ่มลั๊ลลาเพราะจะกลับบ้านแล้ว

สรุปว่างานนี้ออมสินมานอนเล่นที่ ร.พ ซะสามคืน

เรากลับมาวันพฤหัส แม่จ๋าเลยให้ออมพักฟื้นที่บ้านต่อ

กะว่าจะไปเรียนอีกทีวันจันทร์เพราะใกล้จะสอบแล้ว

พอวันจันทร์กลับจากเลิกเรียนมา...แม่ว่าอาการออมสินก็ไม่ค่อยดีขึ้น

ตกดึกไข้ขึ้นสูงปรี๊ดต้องกินยาลดไข้สูงกันตามระเบียบ

รู้งี้ไม่น่าเอาไป ร.ร.เลยว่ะ

น้าแนนด่าแม่จ๋าเป็นการใหญ่

มานบอกว่า " ลูกเมิงแค่เรียนอนุบาลนะไม่ใช่สอบเอนทรานซ์

จะรีบอะไรนักหนาฟร่ะ.... @!s%$%&!!?\$@!? "

พอโดนมานด่าเข้าไปก็เริ่มคิดได้ ....เออว่ะ จริงของเมิงเว๊ยแนน  !!

ตอนนี้ที่แม่จ๋าเขียนได ออมสินก็ยังป่วยแง๊กอยู่ที่บ้านอยู่เลย

โชคดีที่พี่แบงค์ปิดเทอมแล้วเลยสามารถอยู่บ้านดูแลออมได้

แต่ก่อนหน้านั้นแม่จ๋ากะปู่ปู๊ก็ต้องแทคทีมกันเหมือนเดิม

ออมสินมีประเมินผลการเรียนวันศุกร์ (29/2/51) ถึงวันอังคาร (4/3/51)

แม่ยังไม่รู้ว่าออมจะไปสอบได้หรือป่าว แต่ครูตุ่นบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงค่า

สามารถมาประเมินทีหลังได้ ให้ออมสินหายดีซะก่อน

ปู๊บอกว่าสอบทีหลัง ดีกว่ามาเสียตังค์ค่าหมออีกรอบนะแม่นะ

แม่จ๋าก็ว่างั้นแหละ แค่ค่าเทอมก็หนักพออยู่แล้ว

   จะต้องมีค่าหมอพ่วงมาด้วยคงไม่ไหวแน่ๆ

เอาไว้หายเป็นปกติแล้วค่อยว่ากันเนอะลูกเนอะ.......

ป.ล

++ ขอบคุณ ยาย ย่า ป้าแดง ป้าแอ๊ตฯลฯ

และทุกคนในครอบครัวเราทั้งสองบ้าน

ที่เป็นห่วงโทรถามอาการแบบไม่ขาดสาย

หลายชายบังเกิดเกล้าจะรีบหายไวๆคับผม

++ ขอบคุณ อาจูนอาท๊อบและไททั่น

ที่เป็นห่วงออมสิน ถามอาการอยู่ตลอด

ไว้หายแล้วหาเวลามามิตติ้งเนอะ

++ ขอบคุณน้าแนนที่เป็นห่วง

ถึงห่วงแบบปากdogแต่ก็รู้ว่ารักหลานมั๊กๆ

เรื่องไอเดียที่จะให้เปิด ร.พ ส่วนตัวนะ

เดี๋ยวตรูเอาไปคิดดูก่อนนะ

ถ้าป่วยอีกทีก็ไม่แน่ฟร่ะ 555

++ ขอบคุณพี่ท๊อป ป้าตุ่ม พี่หลิวและเจนี่สุดสวย

ที่โทรถามอาการตลอด ว่างแล้วจะหิ้วท้อง

ไปกินข้าวที่บ้านนะจ๊ะ.....

และขอบคุณออมสินที่เกิดมาเป็นลูกแม่ 

ถึงกระปุกใบนี้จะมีแต่แคะมากกว่าให้หยอดแต่แม่ก็ยังรักลูกนะคับ