++ ไม่เจ็บนะ....คนเก่ง ++

19/6/51

ว่าจะรอให้พร้อมกว่านี้ซะหน่อยแม่จ๋าถึงจะอัพได

แต่มีเหตุให้แม่จ๋าต้องอัพซะก่อนเพราะรู้สึกอินแบบสุดๆ

แอบเอาเวลางานที่มีเวลาว่างอันน้อยนิด(หลบๆปู่ปู๊)มาอัพซะหน่อย

อยากบันทึกเรื่องราวน่าประทับใจไว้ให้ออมสินอ่านตอนโต

จะได้รู้ว่าตอนเด็กๆออนสินน่าเอ็นดูขนาดนั้น(โตขึ้นจะดียังงี้ใหมน้อออ !!)

+++++++++

เหตุเกิดเมื่อวันก่อน ช่วงเย็นย่ำค่ำแล้ว แม่จ๋ากำลังเตรียมทำกับข้าวอยู่ในครัว

รู้สึกว่าวันนั้นจะทำต้มยำปลา ผักผัดรวม แล้วก็ใข่เจียว

ต้มยำปลาผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไร อร่อยเลิศซะเจงๆฝีมือช๊านน !!

ใครชิมเป็นต้องติดใจ ปู่ปุ๊บอกมา แต่ไม่รู้ว่าที่พูดนะฝืนใจอ่ะป่าว ฮ่าฮ่า

พอเริ่มลงมือทำผัดผัก กำลังเตรียมหั่นหมู เริ่มหั่นอย่างผู้ชำนาญการ

ไม่ค่อยสนใจและระวังเท่าไหร่ เพราะคิดว่าตัวเองเป็นมือโปร

ไม่มีทางพลาด หั่นไปเรื่อยแบบบางๆ เพราะบ้านนี้ไม่ชอบกินเนื้อหมูแบบชิ้นหนาๆ

 เพราะมันไม่ค่อยอร่อยแล้วก็เคียวลำบาก แบบบางๆนะกินง่ายดี

หั่นไปหั่นมาแบบเพลินๆ เอ๊ะ สักแป๊บ "ทำไมนิ้วชาๆฟระ"

ก้มลงไปดู เลือดเริ่มซึมออกมา เอ๊า!! นี่ตรูเฉือนนิ้วตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ฟระเนี่ย

  แรกๆก็ชา สักแป๊บเริ่มเจ็บ เลือดเริ่มไหลมากขึ้น

ตะโกนเรียกปู่ปู๊ให้เอาพลาสเตอร์มาให้หน่อย

อีปู๊ก็มัวแต่เล่นเกมส์กะลูกชายตะโกนเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยิน

จนแม่จ๋าเริ่มชักจะโมโห ผสมกับความเจ็บ ...เลยตะโกนมันซะดังเลยคราวนี้

ข้างบ้านอาจตกใจได้ว่า อีบ้านนี้เค้ามีมวยกันรึป่าวน๊า ???

ป่าวค่า ...แค่เจ็บแผลแล้วสามีไม่สนใจเท่านั้นเอง

จนต้องเรียกแบบสุดแรงเกิด ถึงจะเดินมาหา(แบบงงๆ)

ยังมีหน้ามาว่าเราอีกนะ "ว่าตะโกนทามมายเนี่ยยยย........."

เสียงดังจังเลยอายชาวบ้านชาวเมืองเค้ามั่ง บลาๆๆๆๆ

ใช่ปั๋วตรูป่าวฟระเนี่ย .......สนใจเมียเจงๆเล๊ยยย

ไม่กล้าลงเป็นภาพสี กลัวคนอ่านเห็นเลือดแล้วจะเป็นลม อิอิ

แต่พอปู๊เห็นเลือดก็รีบวิ่งไปชุดทำแผลมาให้

ออมสินเดินมาดูว่า เค้ามีอะไรกันนะ เสียงดังกันจัง แต่พอเห็นเลือดแม่ไหล

 ออมสินกลับว่าเข้ามากอดแม่จ๋า พร้อมกับพูดว่า

"โอ๋ๆๆ ไม่เจ็บนะ.....คนเก่ง เดี๋ยวก็หาย ไม่ร้องน๊า "

พูดซ้ำๆอยู่หลายรอบ พร้อมกับเข้ามากอดแม่จ๋าเป็นการใหญ่

แม่ด้วยซ้ำที่พยายามไม่ให้ลูกเห็นเลือด

 เพราะกลัวว่าออมสินจะกลัวเลือดและฝังใจไปจนโต

แล้วแม่ก็มีความรู้สึกว่ามีมือน้อยๆข้างนึง ตบหลังแม่เบาๆ แบบอ่อนโยน

เหมือนกำลังปลอบเด็กคนนึงที่กะลังร้องให้งอแง

แม่รู้สึกหายเจ็บขึ้นมาทันที มันรู้สึกหัวใจพองโตยังงัยไม่รู้ ไม่สามารถอธิบายได้

 มันอบอุ่นขึ้นมาแบบสุดขั้วหัวใจ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กตัวเล็กๆอายุ 4 ขวบ กะอีก 2 เดือน

จะรู้สึกถึงความห่วงใยขนาดนี้ ตอนแรกแม่คิดว่าออมสินจะกลัวเลือดด้วยซ้ำไป

แต่ลูกชายของแม่กลับเป็นฮีโร่ เป็นคนปลอบใจให้แม่หายกลัว

จะว่าไปยังดีกว่าพ่อมานซะด้วยซ้ำ อิอิ

ปู๊กำลังทำแผลให้แม่ โดยมีกำลังใจจากผู้ชายตัวน้อยๆยืนอยู่ข้างๆไม่ยอมห่าง

จนบางครั้งใกล้ชิดไป จนปู๊ทำแผลไม่ถนัดซะด้วยซ้ำ

เสร็จจากการทำแผลของแม่แล้ว ออมสินก็ยังเฝ้าวนเวียนอยู่ใกล้ๆ

ไม่ยอมไปเล่นไกลตัวแม่เท่าไหร่ ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป

ลูกชายตัวน้อยคนนี้ คงกำลังเป็นห่วงและสงสารแม่อยู่แหงๆ

แม่เลยมีไอเดีย ลองทดสอบเจ้าตัวเล็กดีกว่าว่า

ถ้ามีเหตุฉุกเฉินขึ้นมาอีกออมสินจะทำยังงัย ????

แม่แกล้งร้องโอดโอย ว่าปวดแผลจังเลย  ฮือๆๆ จะทำยังงัยดีเนี่ย ....

ออมสินรีบวิ่งมาหา แล้วเป่าๆๆที่แผลทันที  เป่าๆๆๆอยู่หลายครั้ง

เสมือนว่าจะให้คลายความเจ็บ

เสร็จแล้วก็บอกว่าเดี๋ยวจะพาไปหาคุณหมอน๊า...อย่าร้องให้น๊า...

แล้วก็รีบวิ่งไปตามปู๊ให้พาไปหาหมอ

ปู๊มาถึงก็ออกแนวงงๆ อะไรกันอีกเหรอ แผลแค่นี้ไม่น่าจะถึงมือหมอน๊า !!

แต่พอเห็นหน้าแม่ก็รู้แกวทันทีว่านี่คือแผนลองใจหมาออม

เห็นแล้วก็ชื่นใจจริงๆเล๊ย...............

+++++++++++