My WeekenD ++ My FamilY

4/8/51

วันหยุดสัปดาห์นี้เรามีโปรแกรมที่ปู๊เค้าแพลนเตรียมไว้นานแล้ว

เป่าหูลูกทุกวันว่าจะพาไปดูแข่งรถโกคาร์ตที่สนามพีระหลังบ้านเรานั่นเอง

(นึกว่าจะไปไหนไกลๆ หลังบ้านแค่เนี๊ยะ วัยรุ่นเซ็ง!!) งานเค้าจัดวันอาทิตย์(3 ส.ค 51)

พอดีเลยแหละ เพราะว่าวันเสาร์เรายังสุมหัวกันปิดต้นฉบับอยู่ที่ออฟฟิศกันอยู่เลย

วันอาทิตย์จึงเป็นวันครอบครัวจริงๆสำหรับครอบครัวเรา

แม่จ๋ารู้สึกแฮปปี้มากๆที่เราได้หยุดอยู่บ้านกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา

เพราะว่าเมื่อ3-4 weekend ที่ผ่านมาเราไม่ได้หยุดเลย ทำงานทุกวันแถมต้องตุเลงๆๆเอาออมสินไปด้วย

โฉมหน้านักแข่ง ตัวแค่เนี่ย ขับโคตรเก่งเลยอ่ะ

ถ้าดูการจากแข่ง มองไม่ออกเลยว่าที่แข่งอยู่นั่นนะเป็นเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบ

 รุ่นสองไม่เกินสิบสองขวบ น้องที่ได้แชมป์เป็นผู้หญิง อายุแค่ สิบเอ็ดเอง

 เด็กอารั๊ยเก่งจริงๆ เด็กสมัยนี้มันโตไว เรียนรู้อะไรกันไวจริงๆ

 สิบเอ็ดขวบสมัยแม่ยังเล่นขายของอยู่เลยมั้ง

นักแข่งเช้คความพร้อมเตรียมออกตัว

บรรยากาศตอนแข่งมันส์มากๆ ตื่นเต้ลลลลๆๆ

 เป็นครั้งแรกของแม่ที่ดูแบบติดขอบสนามอย่างนี้

เป็นครั้งแรกของออมสินเหมือนกัน แต่คนอย่างออมมีรึจะสนอะไรนานๆ

 ดูๆไปสักแป๊บก็เบื่อจะเดินไปโน่นไปนี่

ยิ่งตอนที่ปู๊ลงไปถ่ายรูปข้างสนามมันยังร้องจะไปหาพ่ออยู่นั่น

 แม่ละเซ็งจริงๆ แค่นั้นไม่พอ มีเซ็งคูณสองอีกนะ

 ตอนพิธีกรเค้าเอาน้องที่ชนะมาสัมภาษณ์

แล้วเค้าแจกของ น้องเค้าโยนขึ้นมาข้างบนสแตนด์แล้วมันมาหล่นอยู่ข้างๆเท้าแม่

 แล้วคนข้างๆดันก้มลงไปเก็บ อันที่จริงเราจะเอาเท้าเขี่ยมาก็กระไรอยู่

 เค้าเลยคว้าไปซะ คราวนี้ล่ะมันแหกปากร้องซะสแตนด์จะถล่ม

 ร้องซะจนแม่อายเค้า อายจนต้องเอากลับ

 แต่คุณเค้าไม่ยอม มันร้องแบบไม่สนโลกอะไรทั้งนั้น

จนแล้วจนรอด แม่ต้องหน้าด้านไปขอของแจกจากสตาร์ฟเค้า

 น้องพริตตี้ก็ใจดีให้มา 1 ชิ้น พอได้ปุ๊บหยุดร้องปั๊บ

 แหม !! ดีจริงๆนะลูกตรูเนี่ย

ไปงานไหนเป็นงี้ทุกงานที่เค้ามีแจกของ ถ้าไม่ได้มันร้องบ้านแตก

 นิสัยเหมือนใครวะ(รึว่าเหมือนตรูวะเนี่ย!!)

สาดโค้งกันกระจาย ดูแล้วก็มันส์ดีเหมือนกันแฮะ

นั่งรถกลับเห็นชื่นชมกอดหอม(เว่อร์ไปนิดส์)อยู่นั่น

แต่พอมาถึงบ้านมันทิ้งไม่แยแส เหอๆๆ แค่นี้แหละ สำหรับออมสิน

 ไม่มีอะไรที่จะสนใจใส่ใจนาน เห็นจะมีแต่โทมัสละมั้งที่ยังเล่นพอให้คุ้มเงินหน่อย

 ของอย่างอื่นนะเหรอ แม่ให้ไม่เกิน 20 นาที

ที่เหลือก็ทิ้งเป็นหมาหัวเน่าอยู่แถวๆกองของเล่นนั่นแหละ

ของเล่นที่ออมสินเบื่อแล้ว ปู๊เก็บใส่กล่องไว้ในห้องเก็บของประมาณ 4-5 กล่องใหญ่

วันดีคืนดีปู๊รื้อห้องเก็บของ ฮีก็แอบเอาไอ้พวกที่มันพิกลพิการทิ้งไปเยอะแล้ว

 กลับไปหายายที่สุโขทัยที ก็ขนไปให้ลูกๆหลานๆแถวบ้านยายก็ตั้งมาก

 แต่แม่จ๋าก็ไม่เห็นว่ามันจะบางตาลงเลย

ก็ย่า ป้าแดง( แม่มานบ้างในบางครั้ง อิอิ ) เล่นมาซื้อกันซะขนาดนั้น มันจะเอาอะไรมาลดลง

คิดเป็นเงินก็คงจะหมดไปหลายบาทเหมือนกัน

คิดไปคิดมาก็เสียดายตังค์ งั้นเดือนหน้างดซื้อดี

ไอ้หนวดเหล็ก พ่อไอ้หมาออม อิอิ

ก่อนกลับถึงบ้าน เราแวะบ้านป้าแดงเพื่อเช็คความเรียบร้อย(ไม่มีคนอยู่ต้องมาเช็คตลอด)

เหลือบไปเห็นสระว่ายน้ำหมู่บ้านไม่มีคนเห็น เราเลยคิดว่าน่าจะมาเล่นซะเล่น

เพราะไม่ได้พาออมสินมาลงสระนานแล้ว

กลับบ้านจึงรีบแพคของแล้วรีบมา

มาถึงดั๊นมีฝาหรั่งกะภรรเมียมาเล่นกัน 2 คู่ ฮุ๊ย ปู๊แอบเซ็งเพราะฮีไม่นิยมผู้คนเยอะแยะ

แต่พอเราจอดรถเดินมาถึงสระ มีคู่นึงกำลังจะกลับพอดี เย้ๆๆโชคดีปู๊ไป

ครองสระกันสองคนพ่อลูก

สองพ่อ-ลูกเริ่มลงน้ำ เสียงเจ้าออมดังลั่นสระ ดีน๊า ที่ไม่มีคนเยอะ ไม่งั้นเค้าคงด่าเอาแน่ๆ

ที่หวี๊ดๆหน่ะเพราะยังออกอาการกลัวน้ำอยู่ แม่จ๋าก็ไม่เข้าใจเลย

ทั้งๆที่ ออมสินมีเรียนว่ายน้ำทุกวันพุธ มานจะกลัวอะไรของมานฟร่ะ

ปู๊มักจะพูดเสมอว่า ไอ้นิสัยขี้กลัวเนี่ย มาจากแม่มานชัดๆ เอ๊า !! โทษตรูซะงั้น

พอเริ่มชินกับน้ำได้สักแป๊บ คราวนี้หล่ะเริ่มซ่า อยากให้ปู๊พาไปกลางสระ

เริ่มมันส์แล้วหล่ะซี๊ ติดใจหล่ะทีนี้

เล่นได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ต้องเอาขึ้นอากาศเริ่มจะเย็น แถมออมสินเพิ่งหายจากไข้

แม่เลยไม่เสี่ยงดีกว่า เราเลยกลับไปอาบน้ำที่บ้านป้าแดงกัน

ดีจังที่วันนี้เค้ามาว่ายน้ำกัน แม่แอบคิด เพราะปู๊เป็นคนที่ขี้เกียจออกกำลังกายเอามั๊กๆ

เหตุผล คือ ทำงานเสร็จก็เหนื่อยแล้ว อยากจะพักมากกว่า คิดยังงี้หน่ะซี๊ถึงได้อืดขนาดนี้

( ว่าเค้าไม่ดูตัวเองเลยนะตรู )

เรียกร้องให้ปู๊มาถ่ายรูป บอกว่าจะให้ถ่ายเหมือนพี่ๆที่เค้าแข่งโกคาร์ตกัน

ปั่นกันซะเหงื่อตก แถมปั่นแข่งกะยามซะด้วย

สองพ่อลูกนั่งการ์ตูนกันได้สักพัก ปู๊ก็บอกว่า

"ยักษ์ โทรสั่งพิชช่ามากินไป๊"

เอ๊า !! อุตส่าห์เอาไขมันออกจากร่างกายหน่อย จะเอาเข้าซะอีกแล้วเหรอปู๊เอ๊ย...

พูดไปงั้นแหละ เพราะแม่ก็หิวเหมือนกัน

มื้อนี้เราสามคนพ่อ-แม่-ลูก ก็เลยซัดพิชช่าเป็นอาหารเย็น

เป็นแม่ที่ดีซะเจงๆตรู หาแต่ของกินไร้ประโยชน์ให้ลูกกิน

แต่อ่ะนะ มื้อสองมื้อก็ไม่เป็นไรพอหยวนๆ

กลับบ้านเรา ค่อยตอกไวตามินเข้าไปเพิ่มคุณประโยชน์ให้ร่างกายละกันเนอะ

จ้องการ์ตูนซะตาเป็นมันเป็นเชียว

มันบดอบเบคอน หร่อยดีเหมือนกัน

เราจบวันหยุดที่แสนแฮปปี้ของบ้านเราด้วยการดูการ์ตูนโทมัส

เสร็จสรรพปู๊ก็จัดการเอาออมสินนอนเพราะเตรียมไปโรงเรียนในพรุ่งนี้

เฮ๊ยยยยย...............อยากให้มีวันหยุดแบบนี้บ่อยๆจัง